Hayaller ve gerçekler!
Ajansspor yazarı Recep Çınar, "Hayaller ve gerçekler!" başlıklı bir yazı kaleme aldı. İşte tüm detaylar...
Hayal de olsa güzel
Gelelim hayalime…
İlk Eyüp maçında tribünlerde olmanızı, gördüklerime sizlerin de tanıklık etmesini isterdim…
Çünkü gördüklerimi anlatmaya kelimeler yetmeyebilir…
O gün Konya’da ve Büyükşehir Belediye Stadyumunda dalga dalga büyüyen Konyaspor sevgisine şahitlik etmenizi isterdim…
Konyaspor’un yıllar sonra şampiyonluğunu müjdeleyecek son düdüğün çaldığını ve tüm Konya’nın adeta çıldırdığını hayal ettim.
Tüm “Konya” derken sadece şehir merkezini kastetmiyorum…
Bütün ilçelerini, bütün mahallelerini ve Konya dışında yaşayan memleket sevdalılarını da içine katarak milyonları kastediyorum…
Taksicisi, bakkalı, berberi, kasabı, etlekmekçisi, tiritçisi, fırıncısı, simitçisiyle…
Karatay’ı, Meram’ı, Selçuklusuyla bir destan yazıldı Konya’da…
Gözlerimle gördüm, kulaklarımla duydum hem şehir hem de stat Konya’nın medarı iftiharı merhum “Kör Ahmet” yani Ahmet Özdemir’in okuduğu Bozkır’a ait “Aslan Mustafa’m” türküsüyle yıkılıyordu…
Yıkılmaktan öte, 42 bin kişilik stat karşılıklı, ama el ele vermiş, Aslan Mustafa’mla coşuyordu…
Trabzonspor’un her galibiyetinden sonra, 7’den 70’e bütün Trabzonluların şehirde, statta oynadıkları “Kolbastı” gibi…
Çocuklar, genç kızlar, delikanlılar, teyzeler, amcalar, hatta dedeler bile Aslan Mustafa’m ile yerlerinde duramıyor, Konyaspor’un başarısına destek oluyor, hakları olan sevinci bütün dünyayla paylaşıyorlardı…
Görmeliydiniz…
Stadın içi tam bir karnaval yeriydi…
Aynen Samsun’daki gibi…
Konyaspor’un Samsun’da Beşiktaş’ı mağlup ettikten sonra “Süper Kupa”ya uzandığı, o müthiş geceyi hayal ettim…
Yer gök Yeşil Beyaz…
Bu fotoğrafa bakmaktan gözlerimi alamadım…
Nasıl bir enerji, nasıl bir dinmeyen coşku…
Kim bu insanlar, nasıl bir tutkuyla takımlarına bağlanmışlar…
Karşılıksız bir sevgi…
Hem de her türlü fedakarlığı yaparak, iyi günde kötü günde takımı sahiplenme, yönetimi destekleme…
Sadece taraftarlar mı?
Değil elbette…
Topçusu popçusu, siyasetçisi sanayicisi, bürokrasisi amiri-memuru, havada uçanı, yerde kaçanı, havasını soluyanı, çeşmeden su içeni, Sultan Selim’de namaz kılanı, Aziziye’de dua edeni…
Herkes, ama herkes bir olmuş, birlikte olmuş Konyaspor coşkusuyla yoğrulmuşlar…
Öyle bir sevgi ki, Ferhat ile Şirin, Aslı ile Kerem’in birbirlerini sevdikleri gibi…
“Sevdikçe sevesi gelir” ya, işte Konyaspor ve sevenlerinin hikayesi de böyle…
Sevdikçe seviyor, üzüldükçe üzülüyor Konyaspor ve sevdalıları.
Tam tamına 103 yıl önce Süreyya Rıfat Ege’nin ilk başkanlığından, Ömer Atiker’in son başkanlığına kadar bir asrı geçen tarihiyle Konyaspor’u güzellikleriyle, şehre kattıklarıyla, insanları coşturduklarıyla hayal ettim…
Çok mu hayalperestim?
Gönlümden geçeni yazdım…
İstedim ki, 19 Ocak Pazartesi günü MEDAŞ Konya Büyükşehir stadında oynanacak Eyüpspor maçında, Konyaspor’a tıklım tıklım dolu tribünlerin eşlik etmesi ve maçın bir karnaval havasında geçmesi…
Çok mu hayalperestim?
Gönlümden geçeni yazdım…
İnşallah bu hayalim gerçeğe dönüşür…
Dönüşmesi için de, birlik ve beraberlik şart kere şart.
Konyaspor’un bazılarını çatlatma zamanı, bazılarının ayağına dolanma zamanı gelmedi mi?
Bazılarının da, “Yeter artık sizde çok oluyorsunuz” deme zamanı gelmedi…
Evet, Konyaspor’un çok olma zamanı…
Başkan Ömer Atiker, soğukkanlı, işini iyi yapan ve samimi Konyaspor aşkıyla güzel hayallerini gerçeğe çevirmenin çabasını verirken, feneri gözüne değil, önüne tutmak gerekmez mi?
Ben inanıyorum ki, Konyaspor bütün şehirle, bütün siyasetçisiyle, sanayicisiyle, oda başkanıyla, iş adamlarıyla ve onların vereceği destekle Konyaspor gerçekten çok fazla olacak…
Niye olmasın ki?
Bizim Trabzon’dan eksiğimiz ne?